Μόνιμος Πληθυσμός 1.148 κάτοικοι / Έτος απογραφής : 2021
Η Κοίμηση (παλιά Σπάτοβο) πήρε το όνομα από τον ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου, που είναι και το κέντρο όλης της κοινότητας. Μετά το 1913 εγκαταστάθηκαν Έλληνες, ενώ το 1923 κατέφτασαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία.
Γιατί να πας
Αν υπάρχει ιδανική στιγμή, είναι ο Δεκαπενταύγουστος. Το χωριό ζωντανεύει με πανηγύρι, λειτουργία, περιφορά εικόνας, γλέντι με ορχήστρα, τραπέζια και χορό μέχρι αργά. Εκεί, μέσα στο γλέντι, καταλαβαίνεις πώς θρησκευτική και κοινοτική ζωή είναι ένα και το αυτό.
Τον υπόλοιπο χρόνο, η Κοίμηση είναι ήρεμος αγροτικός οικισμός, με βασικές καλλιέργειες βαμβάκι και δημητριακά. Χωράφια, αρδευτικά κανάλια, αποθήκες – όλη η οικονομία στα πόδια σου.
Τι να κάνεις
Βόλτα γύρω από τον ναό και την πλατεία.
Φωτογραφίες στον κάμπο με φόντο τα βουνά, ειδικά σε ώρα δύσης.
Στάση για καφέ/τσίπουρο στα μικρά καφενεία.
Συνδύασέ την με Καρπερή και Χρυσοχώραφα· τρία χωριά, τρεις διαφορετικές αποχρώσεις της ίδιας μακεδονικής αγροτικής ψυχής.
Περισσότερα για την Κοίμηση (Σπάτοβο):
Ας το πούμε καθαρά: η Κοίμηση (το παλιό Σπάτοβο), δεν είναι απλώς ένα χωριό. Είναι κομμάτι χρόνου, χώμα ποτισμένο με ιστορίες, λέξεις που αλλάζουν μορφή αλλά κουβαλούν πάντα τον ίδιο παλμό ζωής. Κι αν σήμερα την αντικρίζεις γαληνεμένη, με τα χωράφια να απλώνονται σαν χρυσή θάλασσα και τον Στρυμόνα να ψιθυρίζει στο πέρασμά του, να ξέρεις ότι πίσω από αυτή την ηρεμία κρύβεται μια ολόκληρη εποποιία.
Οι παλιοί θυμούνται (και το λένε με τη βεβαιότητα των ανθρώπων που κουβαλούν μνήμες αιώνων) πως ο τόπος μετρά πάνω από επτακόσια χρόνια ζωής. Μετά την Άλωση, αξιωματικοί της Οθωμανικής αυτοκρατορίας σκορπίστηκαν σε όλη την Ελλάδα. Ένας τέτοιος Μπέης εγκαταστάθηκε εδώ, στα τότε αρχοντικά που υψώνονταν εκεί όπου σήμερα βρίσκονται τα μνήματα. Με τον καιρό μάζεψε γύρω του Έλληνες από τα υψώματα, εργάτες του τσιφλικιού του, ανθρώπους που πάλευαν με τη γη αλλά κρατούσαν βαθιά μέσα τους το πείσμα και την πίστη τους.
Το όνομα του χωριού άλλαξε σαν ποτάμι που στρίβει πολλές φορές, αλλά η ρίζα του φαίνεται να κρατά από παλιά. Άλλοι λένε πως γεννήθηκε από τη λέξη “Ισπάτ”, μια τουρκική κραυγή τρόμου ή διαμαρτυρίας σε κάποιο παλιό μακελειό. Άλλοι πως προέρχεται από σλαβικές λέξεις που σημαίνουν “κοιμάμαι”, λες και όλος ο τόπος ήταν ένα ήσυχο, αθώο χωριό που κοιμόταν δίπλα στο νερό. Άλλοι, πιο γειωμένοι, βρίσκουν την απάντηση στο στοιχείο που ορίζει τη ζωή εδώ: το νερό. Με τη βλάχικη λέξη σόπουτου – βρύση, κρουνός – το όνομα μοιάζει να ξετυλίγεται σαν φυσική συνέχεια του τόπου: Σπουτόβο, Σπάτοβο, τόπος των νερών, των ρεμάτων, των πηγών που ξεδιψούσαν ανθρώπους και κοπάδια.
Και σαν να μην έφτανε αυτό το πολύχρωμο μωσαϊκό, οι θρύλοι του χωριού φορτώνονται κι άλλο. Μάχες παλιές, ακόμη κι από την εποχή του Βουλγαροκτόνου, λένε ότι άφησαν το χώμα γεμάτο τάφους, τόσο που η περιοχή γύρω από την εκκλησία λεγόταν “Σταυρός” και “Μνήματα”. Σε άλλους καιρούς, οι κάτοικοι αντιστάθηκαν στους Τούρκους που ήθελαν να τους πάρουν τα εύφορα χωράφια, το χωριό άντεξε, και το όνομα “Σπάτοβα” ή “Σπάτοβο” έμεινε σαν σημάδι εκείνης της αντοχής.
Και τότε ήρθε η εκκλησία. Το 1885, οι Έλληνες της Κοίμησης ζήτησαν άδεια να τη χτίσουν από τον Μπέη. Εκείνος έδωσε μέτρα μικροσκοπικά, μια εκκλησία για δέκα ανθρώπους. Μα οι χωριανοί, όπως κάνουν πάντα οι άνθρωποι των κάμπων όταν τους πιάνει το πείσμα, τα άλλαξαν κρυφά. Κουβάλησαν πέτρες, ξύλα, δούλεψαν νύχτα και την έχτισαν μεγάλη, όπως την ήθελαν. Οι Τούρκοι το κατάλαβαν αργά και δεν τόλμησαν να τη γκρεμίσουν. Ήταν πια ρίζα, θεμέλιο, τρόπος ζωής.
Γι’ αυτό το 1928, όταν η Ελλάδα έδωσε νέα ονόματα στα χωριά, δεν διάλεξε τυχαία: Κοίμηση. Όνομα που δένει το παλιό Σπάτοβο με την καρδιά του, την εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου. Όνομα γεμάτο γαλήνη, σαν κλείσιμο ματιού στην ιστορία.
Σήμερα, όποιος περνά από την Κοίμηση δεν βλέπει μόνο ένα χωριό. Βλέπει ένα μπαούλο ανοιχτό, γεμάτο ιστορίες που μιλούν για τσιφλίκια, για μάχες, για αρχοντικά, για νερά που κυλούν από παλιά και δεν λένε να στερέψουν. Βλέπει έναν τόπο που όσο κι αν άλλαξε ονόματα, δεν άλλαξε ψυχή.
Και αυτή η ψυχή (αν τη νιώσεις) είναι που κάνει την Κοίμηση έναν προορισμό που δεν ξεχνιέται.
Βιβλιογραφία (ενδεικτικά)
Μποζιάρης, Θ. (1979). Λαογραφικά Κοιμήσεως Σερρών. Σέρρες.
Σταματόπουλος, Σ. (χ.χ.). Από την παράδοση του τόπου μου – Κοίμηση Σερρών.
Wake Up Festival – Το καλοκαιρινό “θαύμα” της Κοίμησης Σερρών
Στην καρδιά του καλοκαιριού, η Κοίμηση, το μικρό χωριό κοντά στη λίμνη Κερκίνη μεταμορφώνεται σε έναν από τους πιο ζωντανούς πολιτιστικούς προορισμούς της Βόρειας Ελλάδας. Το Wake Up Festival στην Κοίμηση Σερρών δεν είναι απλώς μια διοργάνωση· είναι μια εμπειρία που αγγίζει μουσική, τέχνη, φύση και ψυχαγωγία, προσελκύοντας κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες από όλη τη χώρα.
Μέσα στο πράσινο και την ηρεμία του κάμπου, το φεστιβάλ στήνει ένα ολοκληρωμένο “χωριό” μουσικής και δράσης: σκηνή συναυλιών με γνωστά ονόματα της ελληνικής εναλλακτικής σκηνής, υπαίθριες εκθέσεις, performance, εργαστήρια, yoga, προβολές και happenings που δίνουν στον χώρο μια αίσθηση καλλιτεχνικής ζωής χωρίς σύνορα. Η ατμόσφαιρα θυμίζει ευρωπαϊκό open-air festival, αλλά με τον αυθεντικό παλμό της Μακεδονικής φιλοξενίας.
Οι επισκέπτες μπορούν να μείνουν στο δωρεάν οργανωμένο camping, ακριβώς δίπλα στον χώρο των εκδηλώσεων, να δοκιμάσουν τοπικά προϊόντα, street food και craft μπύρες, και να χαλαρώσουν σε έναν από τους πιο ασφαλείς και φιλικούς χώρους για παρέες, οικογένειες και ταξιδιώτες. Η εγγύτητα στη λίμνη Κερκίνη, το Άγκιστρο, τη Ροδόπολη και τα μονοπάτια των Σερρών προσφέρουν άπειρες επιλογές για μονοήμερες αποδράσεις, birdwatching, ποδηλασία, βόλτες με άλογα και γαστρονομικές εμπειρίες.
Το Wake Up δεν είναι απλώς φεστιβάλ, είναι λόγος ταξιδιού.
Ένας προορισμός που ενώνει τη νεανική δημιουργικότητα με τη φυσική ομορφιά του τόπου, αναδεικνύοντας την Κοίμηση σε σημείο αναφοράς για όσους αναζητούν κάτι διαφορετικό από τις κλασικές διακοπές.
Είσαι λάτρης της μουσικής; Θέλεις να ζήσεις τη φύση αλλιώς; Αναζητάς καλή παρέα, τέχνη και ελευθερία σε ένα τριήμερο μακριά από την πόλη για «ξύπνημα» για σώμα και μυαλό; Τότε το Wake Up Festival είναι μια εμπειρία που δε πρέπει να χάσεις.
