Η Καρπερή (παλιά Ελσιανή) μετονομάστηκε το 1927, όνομα που φωνάζει γονιμότητα. Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν κυρίως πρόσφυγες από Ανατολική Θράκη και Πόντο, που βρήκαν εδώ γη να την κάνουν δική τους.
Πρόσωπο του χωριού
Η ζωή απλώθηκε γύρω από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, κλασικό κέντρο των μικρών μακεδονικών κοινοτήτων. Στα χρόνια του Μεσοπολέμου, οι κάτοικοι δούλεψαν σιτηρά και καπνό· σήμερα βλέπεις σύγχρονες καλλιέργειες, μηχανήματα, αποθήκες – συνέχεια μιας ίδιας ιστορίας σε νέο κεφάλαιο.
Το χωριό έχει δυναμική κοινότητα, με συλλόγους και πολιτιστικές εκδηλώσεις, ιδιαίτερα σε θρησκευτικές γιορτές και καλοκαιρινά πανηγύρια. Αν πετύχεις τέτοιο, θα δεις και θα ακούσεις προσφυγικά τραγούδια, χορούς, γεύσεις από τις πατρίδες που χάθηκαν αλλά ζουν ακόμη σε κουζίνες και μνήμες.
Τι να κάνει ο επισκέπτης
Επίσκεψη στον ναό και περιήγηση στον ιστό του χωριού.
Επαφή με ντόπιους παραγωγούς για αλεύρι, δημητριακά, τυριά, κρασί/τσίπουρο.
Συνδυασμός με κοντινά χωριά (Κοίμηση, Χρυσοχώραφα) για να δεις πως η προσφυγική ιστορία δίνει ρίζες σε ολόκληρη ζώνη οικισμών.
Δεν θα βρεις «τουριστικά πακέτα», αλλά ακριβώς αυτό είναι το ενδιαφέρον: πας σαν φιλοξενούμενος, όχι σαν πελάτης.
